Güneşin o kadim, şifalı ışıklarını ruhumda hissettiğim ilk gençlik yıllarımdan beri, bedenin sessiz çığlıklarını anlamlandırmaya çalışırım. Bazen içimde bir şeylerin eksildiğini, yaşama sevincimin bir sis perdesinin ardında kaybolduğunu hissederim ki bu durum, modern zamanların en sinsi gölgesi olan D vitamini eksikliği işaretidir. Bugün, bu eksikliğin ruhumuzda ve bedenimizde bıraktığı derin izleri, kronolojik bir farkındalıkla ele alıp yeniden ayağa kalkmanın yollarını arayacağız.
Ruhun Kararması ve Bitmeyen Sabah Yorgunlukları
Güne gözlerimi açtığım o ilk saniyelerde, üstümdeki o ağır kurşuni bulutu dağıtmak her geçen gün daha da zorlaşıyordu. Yatağımdan kalkacak gücü kendimde bulamadığım, adımlarımın geri geri gittiği o karanlık sabahların müsebbibini uzakta aramama gerek kalmadı; çünkü [güneş vitamini] eksikliği tam olarak kalbimin neşesini çalıyordu. Ruhumun derinliklerinde hissettiğim bu anlamsız hüzün ve kronik yorgunluk, aslında hücrelerimin feryadıydı. Fakat pes etmek bana yakışmazdı, içimdeki o sönmeyen yaşam kıvılcımını yeniden parlatmak adına bu karanlığı yırtıp atmaya, güneşe doğru koşmaya o sabah karar verdim.
Kemiklerin Derin Sessizliğinde Yükselen Sızılar
Zaman akıp giderken, yorgunluğuma eklenen o ince ve derinden gelen sızılarla tanıştım. Önceleri mevsim geçişlerine yorduğum, önemsemediğim bu ağrılar, özellikle belimde ve bacaklarımda adeta kronik bir melodiye dönüştü. Kemiklerimin içten içe sızladığını, iskelet sistemimin beni taşımakta zorlandığını bizzat deneyimledim. D vitamininin kalsiyumu emme gücü azaldıkça, bedenim bana en sert ihtarını veriyordu. Bu acı tecrübe bana gösterdi ki, dökülen yapraklar gibi solmamak için kemiklerimi güneşin o eşsiz şifasıyla beslemeli, adımlarıma eski mukavemetini yeniden kazandırmalıydım. Güçlü bir duruş, içten gelen bir inançla başlar ve ben o inancı asla kaybetmedim, bedenimi yeniden inşa ettim.
Aynalardaki Küskünlük ve Saçların Hüzünlü Şiiri
Bir akşamüstü aynanın karşısına geçtiğimde, dökülen saçlarımın o eski parlaklığını kaybettiğini gördüm. Tarakta kalan her bir tel, içimdeki eksikliğin dışa vurumu olan birer hüzün vesikası gibiydi. Cildimin o canlı, taze ve enerjik görüntüsü gitmiş, yerine solgun bir çehre gelmişti. Hücre yenilenmesinin yavaşladığını, savunma mekanizmamın çöktüğünü saçlarımın bu sessiz vedasıyla anladım. Ancak bu dökülüş, yeni ve daha güçlü bir varoluşun habercisi olabilirdi. Aynadaki o solgun yüze bakıp, seni hak ettiği ışıltıya kavuşturacağım diye fısıldadım.
Bağışıklığın Çöküşü ve Yeniden Doğuşun İlhamı
Kış ayları yaklaştıkça, en küçük bir esintide bile yataklara düşer oldum; bağışıklık sistemim adeta kaleleri yıkılmış bir şehir gibi savunmasızdı. Sık sık hastalanmak, enfeksiyonlarla boğuşmak beni yıldırmak üzereydi ki, vücudumun bu son kronolojik evrede bana en büyük dersi verdiğini fark ettim. D vitamini eksikliği, sadece kemiklerimi değil, mikroplara karşı savaşan o görünmez ordumu da terhis etmişti. İşte tam o an, bu zayıflığı bir avantaja çevirme vakti gelmişti. Doğru beslenme, düzenli tahliller ve gökyüzünün o cömert aydınlığıyla kendimi yeniden donattım. Şimdi eskisinden çok daha güçlü, inançlı ve hayata karşı dimdik bir şekilde ayaktayım; çünkü biliyorum ki, içimizdeki güneş asla sönmez.
